Archivo de la categoría: Puente Poleca

Año bisiesto (Rok Przestępny)

MAM DOŚĆ KŁAMSTW NA EKRANIE!

rok bialo czerwonyTO  NIE JEST FILM O MIŁOŚCI. TO NIE JEST FILM O SADO-MASO.

ROK PRZESTĘPNY / Año bisiesto
reż. Michael Rowe
Meksyk 2010, 92′
MFF Cannes 2010 – sekcja Quinzaine des Reálisateurs
Złota Kamera za najlepszy debiut reżyserski

Laura ma 25 lat, jest dziennikarką freelance, mieszka i pracuje w małym mieszkanku w mieście Meksyk. Wszystko w życiu dziewczyny jest szybkie i jednorazowe – jada obiady instant prosto z plastikowego kubka, a smutki odreagowuje ostrym seksem z przypadkowo poznanymi mężczyznami, których przyprowadza do domu. Rodzinę i znajomych mami zaś opowieściami o pasjonującym życiu w wielkim mieście. Pewnego dnia Laura poznaje Arturo, młodego mężczyznę o sadystycznych skłonnościach. Jego preferencje zderzą się z masochistycznymi potrzebami dziewczyny, która swoją mroczną przeszłość odgradza murem milczenia, nawet przed kochankiem. Film jest historią 29 dni z życia Laury aż do ostatniego dnia lutego, który tajemniczo zaznaczyła w kalendarzu.

Seguir leyendo Año bisiesto (Rok Przestępny)

Podróż Enrique

Podróż EnriqueTo nie jest prosta historia, to dokument o brutalności z jaką codziennie styka się tysiące osób i miłości która rozdziela setki rodzin. Dowiecie się jak wyglądają realia życia mieszkańców Ameryki Środkowej i co trzeba zrobić żeby przetrwać w dżungli pełnej przemytników, trefnej policji, zawistnych kompanów podróży. Sonia Nazario przedstawia świat jaki dla większość z nas nigdy nie istniał, w którym gwałty, rabunki, pourywane kończyny przeplatają się z bezinteresowną pomocą i empatią. Świat w którym żyją miliony ludzi, a miłość nie wie co to granice…..

Wojna Końca Świata

l wojna konca swiataMario Vargas Llosa „Wojna końca świata”

Wydana w 1980 roku „Wojna końca świata” jest jedną z niewielu powieści peruwiańskiego pisarza, której fabuła wychodzi poza granice Peru. W tym przypadku miejscem akcji są północno-wschodnie regiony Brazylii. Na wyschniętej, spieczonej słońcem części stanu Bahia, końcem XIX stulecia, dochodzi do jednego z najbardziej radykalnych buntów skierowanych przeciwko władzy. Rebelia Canudos staje się kanwą powieści Mario Vargasa Llosy.

Seguir leyendo Wojna Końca Świata

Kino Brazylijskie

Zarys historii kina brazylijskiego*

Brazylia – największy kraj Ameryki Łacińskiej, zarówno pod względem wielkości jak i liczby ludności jest również kolebką bardzo ważnego narodowego kina, które w Stanach i Europie było znane dużo słabiej, niż na to zasługuje, aż do stosunkowo niedawnego międzynarodowego sukcesu Dworca Nadziei (Central do Brasil, reż. Walter Salles, 1998) i Miasta Boga (Cidade de Deus, reż. Fernando Meirelles/Katia Lund, 2002).

Pierwsze filmy zaczęto kręcić w Brazylii w 1896 roku, zaledwie sześć miesięcy po pierwszym pokazie braci Lumière w Paryżu. W 1898, Brazylijczyk włoskiego pochodzenia, Affonso Segreto, zaczął kręcić filmy i od 1900 roku, lokalnie tworzone produkcje zdominowały brazylijskie ekrany. De facto, okres między 1908 a 1912 rokiem został nazwany bela época, “złotym wiekiem” brazylijskiego kina, gdy produkcja wynosiła około 100 krótkometrażowych filmów rocznie. Po tym, jak w 1911 roku zaproszono biznesmenów z USA do eksploatowania rynku filmowego w Brazylii, zagraniczne filmy zaczęły dominować.

Seguir leyendo Kino Brazylijskie

Amaral

AmaralAMARAL” najpopularniejsza w Hiszpanii pop-rockowa grupa oparta jest przede wszystkim na duecie jaki stworzyli wokalistka Eva Amaral i gitarzysta Juan Aguirre. Zespół powstał w Saragossie na początku lat 90, a jego największe sukcesy przypadają na pierwszą dekadę XXI wieku. W 2002 roku Amaral uznany został za najlepszy hiszpański zespół, zarówno przez MTV Europe, jak i czytelników El Pais, a ich ówczesny przebój “Sin ti no soy nada” okrzyknięty został piosenką roku (m.on. Ondas Awards’ 2002). W polskich sklepach muzycznych jest już ich najnowsza płyta pt. “Gato negro – Dragon rojo”. Na stronie wydawcy, firmy Iberia Records, możecie posłuchać singla promującego też krążek.

POLECAMY

Habana Blues

Reżyseria Benito Zambrano – Rok produkcji 2005

Zapach cygar, smak cuba libre, listek mięty przylepiony do podniebienia po wypiciu mojito, słońce nad Hawaną, śmiech dzieci na Plaza Vieja grających starą szmacianą piłką, a przede wszystkim dźwięki muzyki wszędzie i zawsze. „Muzyka jest w nas, muzyka nam tylko została” tak kubańczycy mówią sami o sobie. I chyba tylko ktoś kto był i widział naprawdę doceni to, że mimo tylu niedogodności, mimo rzeczywistości która sprzyja raczej wiecznej depresji i paranoi kubańczycy są cały czas radośni. Choćby tylko na chwilę, czasem tylko dla obcych ale próbują pokazać światu, sąsiadom i sobie samym że jest jeszcze jakaś szansa. Habana Blues to film w dzięki któremu można przenieść się w inny wymiar. W miejsce gdzie ciągle najwyższym szczęściem jest posiadanie własnego samochodu Chevrolet rocznik 1952 jest nie wyjątkiem a normą, mieszkanie wraz z „matką moich dzieci”, a już nie żoną, koniecznością z którą radzi sobie koło 40% par. Jeśli ktoś Kubę zna tylko z reklamowych folderów to nic o niej nie wie dlatego warto zwrócić uwagę na zdjęcia Jeana-Claude Larriue pokazujące codzienność trzymanego w separacji od prawie 50 lat narodu. Hawana miasto piękne, miasto pokonane przez lata zaniedbania, uważnemu obserwatorowi ukaże niesamowitość swoich wewnętrznych dziedzińców które same w sobie i każde z osobna są oddzielnym mikrokosmosem.

Seguir leyendo Habana Blues

Bombon – El Perro

Reżyseria Carlos Sorino

Carlos Sorina w swoim filmie ukazuje nie tylko rozległe, nie kończące się proste krajobrazy Patagoni, ale i równie prostych bohaterów, którzy nie wymagając od życia niemożliwego, żyją skromnie, a co najważniejsze godnie. Tą historię pewnego psa i jego przypadkowego właściciela ogląda się w powolnym, kontemplującym rytmie błogiego popołudnia, co dodatkowo potęguje muzyka Nicolasa Sorina. Szerokie kadry smaganej wiatrem krainy na końcu Ameryki Południowej to niewątpliwie duży atut tego filmu. Miejsca gdzie poszczególne zdarzenia, dni i w efekcie całe życie ma swój rytm, nie zaburzoną pędem ku nowemu kolejność; miejsca których znaczenie można odnaleźć albo na końcu życia, albo mieć je w sobie. Zdjęcia Hugo Colace cechuje rytm wschodów i zachodów słońca, których cechą charakterystyczną jest to iż ich nie ma w zakresie naszego bezpośredniego postrzegania. Dla widza przyzwyczajonego do kina masowego, agresywnego w sposobie prowadzenia kamery historia głównego bohatera, który mimo przeciwności losu stara się żyć godnie i „nie na siłę” wydaje się w pierwszej chwili sentymentalna i taka właśnie jest aż do końca. Postać starszego 52-letniego mężczyzny pracującego fizycznie, w oddaleniu od wielkich metropolii, pogodzonego ze światem i rozumiejącego naturę do tej pory można było częściej spotkać w literaturze niż w kinie. Jak widać istnieje jednak spore zapotrzebowanie na kino dojrzałe i to istniej na wszystkich kontynentach, wydawałoby się różnych pod względem mentalnym.

Seguir leyendo Bombon – El Perro