Nawet deszcz (También la lluvia)

Specjalny pokaz filmu w siedzibie Krytyki Politycznej

nawet deszczNAWET DESZCZ – hiszpański kandydat do Oskara – opowiada historię ekipy filmowej, która realizuje w boliwijskiej dżungli film o przybyciu Kolumba do Ameryki. Tłem opowiadanych wydarzeń jest boliwijska “wojna o wodę” spowodowana prywatyzacją wodociągów. Reżyserka mistrzowsko przeplata wątki tworząc wymowne paralele na temat sytuacji Indian w Ameryce przed wiekami i dziś.

AP Mañana oraz Krytyka Polityczna serdecznie zapraszają 5 września (poniedziałek), o godz. 19:00, do Centrum Kultury Nowy Wspaniały Świat (ul. Nowy Świat 63, Warszawa) na specjalny pokaz filmu NAWET DESZCZ w reżyserii Icíar Bollaín, a po nim – na debatę.

Wstęp na pokaz jest wolny.

Serdecznie zapraszamy!

Dystrybucja w Polsce AP Mañana

W  KINACH OD 26 SIERPNIA 2011

Dystrybucja w Polsce
AP Mañana

reżyseria:        Icíar Bollaín
scenariusz:      Paul Laverty
zdjęcia:            Alex Catalán
muzyka:           Alberto Iglesias
obsada:    Gael García Bernal, Luis Tosar, Juan Carlos Aduviri, Karra Elejalde, Carlos Santos, Raúl Arévalo
produkcja:       Morena Films
kraj produkcji: Hiszpania
wersja językowa: hiszpańska, keczua
czas trwania:       103 minuty
nagrody i festiwale: 3 nagrody Goya 2011, w tym za najlepszy scenariusz oryginalny
Nagroda Publiczności – MFF Berlin 2011 – sekcja Panorama
Hiszpański kandydat do Oskara

NAWET DESZCZ opowiada starą historię w nowatorski sposób (…) dodając do niej poezję, pasję i rzadko spotykane ciepło.

WASHINGTON POST

NAWET DESZCZ to coś więcej niż tylko ciekawa historia opowiedziana w dobrej intencji. To świetny i złożony film. Icíar Bollaín wierzy w to, co opowiada i potrafi przekazać to z wielką dozą talentu.

EL PAÍS
Doskonały film.

HOLLYWOOD REPORTER

nawet deszcz

Sebastian (Gael García Bernal) – reżyser idealista – i Costa, jego producent (Luis Tosar) realizują w Boliwii film o przybyciu Kolumba do Ameryki. Pragną ukazać wielkiego odkrywcę w sposób daleki od wyidealizowanej wersji szkolnych podręczników – żądni złota Kolumb i jego świta brutalnie rozprawiają się z rdzennymi mieszkańcami Ameryki. Z powodów finansowych kosztowna produkcja powstaje w Boliwii, najbardziej indiańskim  – i najtańszym z krajów latynoskich. Realizacja filmu idzie wyśmienicie do momentu gdy w regionie wybucha tzw. „wojna o wodę” (faktycznie miała miejsce w 2000 roku): zamieszki i strajki wywołane oddaniem miejskich wodociągów amerykańskiej korporacji, która wprowadza horrendalne ceny za korzystanie z wody pitnej. Rozpoczyna się podwójna walka rdzennych mieszkańców Boliwii z najeźdźcami z Zachodu – w filmie i w rzeczywistości, a Costa i Sebastian będą musieli skonfrontować dotychczasowe przekonania ze swoimi aspiracjami/ambicjami/dążeniami.

Uznawany przez niektórych za najlepszy hiszpański film zeszłego roku, NAWET DESZCZ to realizowana w boliwijskiej dżungli superprodukcja z gwiazdorską obsadą, ponad 4 tysiącami statystów, scenariuszem Paula Laverty’ego – współautora filmów Kena Loacha, oraz z muzyką dwukrotnie nominowanego do Oscara Alberto Iglesiasa, na stałe współpracującego z Pedro Almodovarem. A wszystko to w rękach jednej kobiety – hiszpańskiej reżyserki Icíar Bollaín. Do tej pory zajmująca się głównie problematyką kobiet i ich emancypacji, tym razem artystka wzięła na warsztat temat polityczny, traktując go z należnym rozmachem. Bollaín w emocjonujący sposób pokazuje, że sytuacja rdzennych mieszkańców Boliwii zasadniczo nie zmieniła się od 500 lat. Kiedyś wyzyskiwani przez bezwzględnych konkwistadorów, dziś stają się ofiarami chciwych polityków oraz międzynarodowych korporacji. Symptomatyczne jest jednak to, że przed wiekami Indianom rabowano złoto, a dziś pozbawia się ich wody – najbardziej podstawowego środka do życia (zakazane zostało nawet zbieranie deszczówki de czego nawiązuje tytuł NAWET DESZCZ).

FILM W FILMIE

nawet deszcz

NAWET DESZCZ to trzy równolegle toczące się historie: film o Kolumbie realizowany w boliwijskiej dżungli, historia filmującej go ekipy oraz „wojna o wodę”, która wybucha w trakcie zdjęć.

Icíar Bollaín w mistrzowski sposób miesza sceny, miejsce i czas akcji ukazując wymowne paralele pomiędzy sytuacją Indian kiedyś i dziś. Opowiadana przez filmowców historia o brutalnej konkwiście stanie się odbiciem dramatycznych wydarzeń toczących się wokoło, a prawdziwe życie ekipy i filmowana przez nich historia splotą się zmuszając bohaterów do weryfikacji ich dotychczasowych przekonań. Wewnętrzny konflikt przybyłych do Boliwii filmowców doskonale oddają świetne kreacje aktorskie Meksykanina Gaela Garcii Bernala (znanego m.in. z kultowego AMORES PERROS oraz BABEL Alejandro Gonzalesa Iñarritu czy ZŁEGO WYCHOWANIA Pedra Almodovara) oraz Luisa Tosara, najbardziej rozchwytywanego obecnie aktora w Hiszpanii (PONIEDZIAŁKI W SŁOŃCU, CELA 211). -Zamieszki przeminą, a film będzie trwał wiecznie – mówi grany przez Bernala reżyser zaślepiony ideą stworzenia wielkiego dzieła filmowego. Bardziej przejmuje się cierpieniem Indian kilkaset lat wcześniej niż kilka kilometrów dalej. Tymczasem producent Costa (Tosar), początkowo cyniczny egoista, nie pozostaje obojętny wobec cierpienia ludzi, z którymi zaprzyjaźnił się w trakcie zdjęć. To właśnie on przejdzie największą przemianę spośród bohaterów filmu. Monumentalne obrazy walki Kolumba z indiańskimi plemionami przeplatają archiwalne zdjęcia z prawdziwej „wojny o wodę”. Całość jest spójna i tworzy emocjonujące widowisko dzięki fenomenalnemu scenariuszowi Paula Laverty’ego (w życiu prywatnym partnera Bollaín), autora scenariuszy do filmów Kena Loacha, m.in. WIATR BUSZUJĄCY W JĘCZMIENIU, SZUKAJĄC ERYKA oraz SŁODKA SZESNASTKA, za którą otrzymał nagrodę dla najlepszego scenariusza na MFF Cannes 2002.

HISZPAŃSKI KANDYDAT DO OSKARA

Hiszpańska Akademia Filmowa uznała NAWET DESZCZ za najlepszą hiszpańską produkcję 2010 roku i wybrała kandydatem do Oscara. W trakcie procesu selekcji film doszedł do ostatniej dziewiątki tytułów typowanych przez Amerykańską Akademię Filmową w kategorii „najlepszy film nieanglojęzyczny”. Dzieło Bollaín otrzymało też 13 nominacji do nagród Goya, w tym 3 statuetki: za najlepszy scenariusz oryginalny, dla najlepszego aktora drugoplanowego (Karry Elejande stworzył ciekawy psychologiczny obraz szczerego do bólu aktora alkoholika grającego rolę filmowego Kolumba) oraz za najlepszą muzykę. Autorem ścieżki dźwiękowej do filmu jest wybitny hiszpański kompozytor Alberto Iglesias na stałe współpracujący z Pedro Almodovarem. Na swoim koncie ma już dwie nominacje do Oscara za filmy WIERNY OGRODNIK Fernando Meirellesa i CHŁOPIEC Z LATAWCEM Marca Forstera, oraz wiele innych prestiżowych nagród branży filmowej, w tym Europejskie Nagrody Filmowe za muzykę do VOLVER (2006) oraz PRZERWANE OBJĘCIA (2009).

ANTYGLOBALISTYCZNA OPOWIEŚĆ

nawet deszcz

Inspiracją do filmu była głośna książka Howarda Zinna, amerykańskiego historyka o lewicujących poglądach, A PEOPLES’ HISTORY OF THE UNITED STATES. Zinn pokazuje w niej historię USA z perspektywy ludzi walczących o prawa niewolników, tolerancję rasową, pokój i zaprzestanie eksploatacji innych krajów. Książka jest dziś wykorzystywana jako nieobowiązkowy podręcznik do nauki historii w szkołach na terenie całych Stanów Zjednoczonych. Bollaín w swym filmie idzie dalej, poszerzając antyglobalistyczny manifest Zinna o krytykę branży filmowej, do której sama należy.  Występujący w NAWET DESZCZ filmowcy, jakby nieświadomi celu w jakim przybyli do Boliwii, sami przyczyniają się do eksploatacji miejscowych. Z jednej strony  potępiają obłudę Kolumba i jego świty, z drugiej zaś wykorzystują trudną sytuację Indian, płacąc im 2 dolary za dzień pracy, co słusznie wytyka im jeden ze skorumpowanych polityków. Icíar Bollaín bardzo zależało na tym, by statyści w rzeczywistości pracujący przy filmie byli godnie opłacani, a obecność ekipy filmowej przyczyniła się do rozwoju wspólnoty lokalnej (producenci ufundowali między innymi materiały pod budowę szkoły). Wśród zatrudnionych przez nią statystów znaleźli się Indianie, którzy prawie 10 lat wcześniej brali udział w prawdziwej „wojnie o wodę”.

WOJNA O WODĘ

Akcja filmu rozgrywa się na tle prawdziwych wydarzeń, które miały miejsce w Cochabambie (trzecie co do wielkości miasto w kraju)  oraz innych boliwijskich miastach, w okresie od stycznia do kwietnia 2000 roku. Boliwia, jak wiele państw regionu, ma od wieków problemy z zasobami wody pitnej. We wrześniu 1999 roku korporacja międzynarodowa Bechtel oraz Hugo Banzer, ówczesny prezydent Boliwii, zawarli porozumienie dotyczące prywatyzacji miejskich zasobów wody w Cochabambie. Bechter, jako wyłączny właściciel wody miejskiej, narzucił mieszkańcom gigantyczne ceny, których większość nie była w stanie płacić. Doprowadziło to do brutalnych starć protestujących z władzami, które w rezultacie wprowadziły w kraju stan wyjątkowy. Strajki i zamieszki rozszerzyły się na inne miasta, kilkaset osób zostało rannych, było też kilka ofiar śmiertelnych. Sytuacja stała się na tyle poważna, że pracownicy Bechtela uciekli z okupowanej przez protestujących Cochabamby, a umowa z władzami Boliwii została wkrótce anulowana. Było to zwycięstwo koalicji złożonej z rolników, robotników przemysłowych oraz tzw. „cocaleros”  (rolników zajmujących się uprawą koki). Liderem tej ostatniej grupy był ówczesny kongresmen Evo Morales, pierwszy indiański prezydent Boliwii, którzy rządzi krajem od 2005 roku.

Icíar Bollaín

Iciar Bollain

(ur. 1967), reżyserka, aktorka, scenarzystka i producentka filmowa; członkini Hiszpańskiej Akademii

Filmowej. W wieku zaledwie piętnastu lat zadebiutowała aktorsko w filmie POŁUDNIE Victora Erice. Do tej pory zagrała w ponad 20 produkcjach, w tym w słynnym ZIEMIA I WOLNOŚĆ Kena Loacha. W 1991 razem z przyjaciółmi założyła firmę producencką Producciones La Iguana, która współprodukowała jej debiut fabularny HOLA ¿ESTÁS SOLA?, kasowy hit hiszpańskich kin w 1996 roku. Za swój drugi film, KWIATY Z INNEGO ŚWIATA, do którego scenariusz napisała wspólnie z pisarzem Julio Llamazaresem, otrzymała nagrodę Tygodnia Krytyki MFF Cannes 1999 dla najlepszego filmu. Zrealizowany w 2003 roku obraz MOIMI OCZAMI dostał 7 nagród Goya, w tym dla najlepszego filmu i za najlepszy scenariusz, a główni aktorzy zostali uhonorowani Srebrnymi Muszlami na MFF San Sebastian. Tę oraz kolejną produkcję Bollaín, MATAHARIS, mieli okazję zobaczyć widzowie Tygodnia Kina Hiszpańskiego. NAWET DESZCZ to najnowszy film artystki.

Icíar Bollaín pisze krótkie opowiadania oraz scenariusze do większości swoich filmów. W 1995 roku towarzyszyła Kenowi Loachowi na planie filmu PIEŚŃ CARLI – z jej obserwacji znanego reżysera powstała książka KEN LOACH. UN OBSERVADOR SILENCIOSO (Ken Loach, cichy obserwator), wydana w 1996 roku.

W prywatnym życiu partnerka scenarzysty Paula Laverty’ego, z którym ma trójkę dzieci.

Filmografia:

1995     – HOLA ¿ESTÁS SOLA?
1999     – KWIATY Z INNEGO ŚWIATA
2003     – MOIMI OCZAMI
2007     – MATAHARIS
2010     – NAWET DESZCZ

Deja un comentario

Tu dirección de correo electrónico no será publicada. Los campos obligatorios están marcados con *